De la Guerre, à l’Art
In zijn dertien hoofdstukken legt De kunst van het oorlogvoeren, het duizenden jaren oude traktaat van Sun Tzu, uit hoe een generaal zelfs met gebonden handen de strijd kan winnen. De schede van het zwaard, de studie van de gelaatstrekken van de tegenstander, het zich toe-eigenen van het terrein, de aanval met vuur: zoveel strategieën die universele principes van tactiek en overleving zijn geworden. Deze dertien hoofdstukken, die het Chinese militaire denken hebben gevormd, worden hier dertien performatieve bewegingen die de metamorfose volgen van een lichaam dat militant is geworden.
Deze dans, die zich richt op de patronen van transformatie en zelfbevestiging van minderheidslichamen in hun zoektocht naar toegang tot elitaire cultuurplekken, vond onderdak in de Chapelle des Petits-Augustins van de Beaux-Arts de Paris. Welke wegen moet een lichaam gaan om zich te herschikken en te bestaan in een ruimte waarin het zich niet herkent? Wat staat er op het spel bij zo’n ontbloting, die van trauma’s, breuken en lichamelijke uitputting?
Yoga, tai chi, vechtsporten, krachttraining: de technieken om lichaam en geest voor te bereiden smelten samen tot een choreografie van verzet, een hijgende dans waarin vermoeidheid openbaring wordt en het lichaam, doordrongen van trance, zich overgeeft aan een totale, bijna synesthetische transformatie.
Met steun van Espace 29, centrum voor hedendaagse kunst in Bordeaux, werd de performance een dansfilm, die in 2023 werd aangekocht door de departementale collectie van Seine-Saint-Denis.
Technische gegevens
Titel Van Oorlog naar Kunst
Jaar 2019
Techniek Performance, dansfilm
Duur 32 min
Plaats Chapelle des Petits-Augustins, Beaux-Arts de Paris
Onderscheiding Prix des Amis des Beaux-Arts de Paris, 2019
Film Met steun van Espace 29, Bordeaux
Collectie Departementale collectie van Seine-Saint-Denis, aankoop 2023
Foto’s
Teksten
Ik word wakker in de kapel, ik lig op de grond.
Mijn lichaam tegen de koude steen van deze grafplek.
Yannick is naast me, we worden op hetzelfde moment wakker na een Feldenkrais-sessie rond de rechterenkel. We delen het gevoel niet te weten waar we zijn. Dat gevoel het besef te verliezen van het moment en de plek waar we ons bevinden, maakt ons bang. Hoe ga ik deze nieuwe plek binnen waar ik nooit heb gedanst? Hoe maak ik mijn lichaam wakker, een lichaam dat een nieuwe strijd op een nieuwe plek zal moeten doorstaan?
Het is als koud een dojo binnengaan. Lichaam en vloer koud.
Een decor dat draait, het centrifugale leven. Een leven dat de geschiedenis van de mensheid doorkruist.
De conquistador en zijn paard kijken naar mijn liggende lichaam. Het beeld van dominantie van die enorme figuur tegenover mijn al uitgeputte en gewonde lichaam interesseert me. Ik maak van deze koude steen iets heiligs, hij wordt het toneel van een nō-theater wanneer ik mijn schoenen aantrek. De geest van de slapende grafbeelden dringt mijn lichaam binnen.
Ik draai, en dat paard wordt een chronofotografisch beeld onder mijn oogleden. Zijn lichaam gaat door het mijne heen. Het is veel groter dan ik, mijn zeer massieve lichaam wordt heel klein.
De onmacht.
Ik zweef.
Het is mijn laatste oordeel, en dat van Michelangelo tekent het decor achter mijn lichaam. Mijn partituur doorloopt, van 1 tot 13, de geschiedenis van de oorlog. De geschiedenis van de beschavingen, van de Chinese samenleving. Een handleiding voor de verovering van gebieden.
13 hoofdstukken. 13 bewegingen. 13. Mijn lichaam past zich, zoals water, aan het terrein aan. Een vreemd lichaam van elders, dat de zee is overgestoken, dat hierheen is gevlogen. Dit lichaam past zich aan. Het lichaam past zich aan.
De wind wordt door de stok doorgesneden. Die ontwrichting is uiterst gewelddadig voor mijn lichaam. Ik boezem angst in, maar vooral mezelf. Ik ben mijn eigen soldaat, en mijn eigen vijand.
Het is bijna onmogelijk om de emoties te beschrijven die ik voel wanneer ik beweeg. Ik word gegrepen door die gekke beweging met mijn draaiingen. 5 minuten, 10 minuten, 15 minuten, 20 minuten. Hoe lang
draai ik al?
Hoe lang draai ik al in kringetjes rond?
Is er iets veranderd sinds ik begon te draaien? Draai ik voor niets in kringetjes rond? Zal ik voor altijd in kringetjes ronddraaien?
De muziek van Hector draagt me, de vogels doen me aan thuis denken. Maar het geluid van vogels in het bos is een teken van dreigend gevaar. Ze wekken mijn geheugen, ik denk aan mijn geboortestad.
Dreigend gevaar.
Ik glimlach, maar ik ben voortdurend bang.
Zal ik me bezeren bij wat ik doe? Zal ik iemand bezeren?
Ik verlies mijn as.
Ik spring
Ik eindig met jullie. In jullie. In jullie ogen. In jullie blik. Is wie kijkt een voyeur? Ben je bang voor het lichaam waar je naar kijkt? Ik zweet, ik ben bang, ik weet niet wat ik doe. Ons bestaan is ondeelbaar.
Ik ben dezelfde als j i j .
Ik moet vertrouwen op wat mijn lichaam maakt.