De Wortels van de Tijd

De Wortels van de Tijd is het resultaat van twee residentieperiodes. De eerste was een gedwongen lockdown in een atelierwoning in Ivry-sur-Seine, aan het begin van de covid-19-pandemie. De tweede een onderzoeks- en creatieresidentie aan de École des Beaux-Arts de Marseille, binnen het transdisciplinaire programma White Mountain College.

Het hedendaagse tijdsfascisme dreef me ertoe de tijd te willen waarnemen, te observeren en te beluisteren, en er aanwijzingen in te zoeken om de transformatie van de wereld in tijden van pandemie te overleven. Zo ontstonden deze klok-objecten uit het (post-)covidtijdperk.

De wereldwijd ervaren uitrekking van de tijd tijdens de eerste lockdown van 2020 leidde mijn praktijk naar een ‘tijdsweefsel’. Eerst gebruikte ik de touwen van de performance 4 (a) ch/cords om surrealistische objecten te laten bestaan, die de gewaarwordingen bij het activeren van het gedanste werk vertaalden.

Elk klokmodel werd de formulering van een onderzoek: de studie van knopen en ontknopingen, het luisteren naar tijd en stilte, het lezen van gedichten en romans, een filmische waarneming van de tijd. Ook de natuur is aanwezig, via de verandering van de planten die als materiaal dienden voor sommige van deze tijdssculpturen.

Deze surrealistische alledaagse objecten, waarvan de functie absurd wordt door de omkering van de tijd, raken de narcistische wond van de menselijke ijdelheid in het hart. Samen opgesteld antwoorden de werken elkaar, sommige verslinden elkaar en brengen zichzelf voort. De tijd zelf rekt zich uit tot in het oneindige.

Geïnspireerd door een passage uitHiroshima mon amour van Marguerite Duras, verbindt L’horloge de l’amour et du temps deze twee begrippen. De zwaartekracht, die ons evengoed naar voren in ruimte en tijd trekt als naar de aarde, bracht Chute avant voort. Andere klokken staan tegenover de geschiedenis van vier eeuwen slavernij, foltering en ontmenselijking die zwarte mensen en mensen van gemengde afkomst ondergingen: Esclavage temporel, Comment rectifier les erreurs du passé ? en Antagoniste n.01.

Het project was het onderwerp van een solotentoonstelling bij POUSH in Clichy, waar op de opening een performance werd gebracht.