Vivere Memento

Omdat ik niet kon dansen, liet ik mijn planten dansen.

Het observeren van de bewegingen van de natuur heeft hedendaagse dansers en choreografen altijd geïnspireerd, van de leeuwen van Xavier Le Roy tot het performatieve tuinieren van Steve Paxton of Hijikata. Deze gebaren van het levende werden voor mij volwaardige choreografische vormen.

Tijdens de lockdowns van 2020, opgesloten in mijn kamer, begon ik de stille beweging van mijn kamerplanten te observeren. Net als ik migreren ze en schieten ze wortel voorbij hun land van herkomst. Uit die aandacht ontstond een reeks video’s waarin ik het stilleven en het memento mori wilde herdenken, die oude picturale vormen die herinneren aan de kwetsbaarheid van het bestaan. Hier bezielen de tijd en de planten de compositie: levende naturen, die de klassieke vanitas omkeren om een memento vivere, onthoud dat je leeft, te bevestigen.

Gedroogde bloemen, planten uit Zuid-Amerika en Azië, geweven klokken waarvan de tijd achteruit loopt, vruchten en lichten vormen abstracte taferelen over het voortbestaan van het levende. Elke video werd gefilmd over ongeveer vierentwintig uur: vierentwintig uur beweging in het hart van de opgelegde onbeweeglijkheid, vierentwintig uur wortelschieten en ontwaken.

Als winnaar van de Prix GIDE 2021 werd het project drie maanden lang getoond op twee meter hoge ledschermen in de kantoren van GIDE in Parijs.